กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว... มีหญิงสาวคนหนึ่งจำเป็นต้องเดินทางไปยังต่างเมือง

เสบียงที่เธอมีติดตัวไว้ยามหิวก็คือขนมปังหนานุ่มก้อนโต

แต่ทว่าเจ้าก้อนโตนี้ มันก็เป็นแค่ขนมปังธรรมดาๆเท่านั้น ไม่มีรูปทรงสวยงาม และรสชาติไม่หวานอร่อยสักเท่าไหร่

หลายๆวันเข้า เธอก็กินจนเบื่อ และไม่อยากจะกินอีกต่อไปแล้ว ในใจเริ่มคิดว่าทำไมต้องมาทนอยู่กับเจ้าขนมปังไร้รสชาติพรรค์นี้ด้วยนะ

เธอก็เลยเอาเจ้าก้อนโตนี้ เก็บใส่กระเป๋าไว้ แล้วเอาสตางค์ที่พอมี ไปซื้อขนมปังมาใหม่สองชิ้น

ระยะทางที่ยาวไกล เธอเดินจนทั้งเหนื่อยและหิว จึงหยิบขนมปังที่เพิ่งซื้อใหม่มากิน

ชิ้นแรก ,,, สีสันฉูดฉาด น่าดึงดูด แต่พอลองกินเข้าไป เธอกลับพบว่า รสชาติมันสุดจะทน

ชิ้นที่สอง ,,, มีรูปทรงแปลกตา แต่พอได้กัดแค่คำเดียว มันก็เค็มปี๋จนเธอทานไม่ลง

เธอขว้างทั้งสองก้อนทิ้งอย่างไม่ลังเลใจ และผิดหวัง ที่เสียเงินซื้อมา

และในที่สุด... เธอก็นึกได้ว่า ในกระเป๋าเธอมีขนมปังก้อนโตที่เธอเก็บไว้นี่นา

ด้วยความหิว เธอรีบคว้ามันขึ้นมา ความรู้สึกในตอนนี้เหมือนกับได้เจอโอเอซิส กลางทะเลทราย

แต่ทว่า... อนิจจา

ด้วยความที่เธอละเลยมันนานเกินไป เจ้าก้อนโตที่เธอคุ้นเคย บัดนี้มันขึ้นราไปเสียแล้ว

กว่าเธอจะรู้ตัว ว่าสิ่งที่ตัวเธอต้องการที่สุด ก็เพียงแค่ขนมปังธรรมดาๆที่คอยทำให้เธอหายหิวได้ .... มันก็...หายไปอย่างไม่มีวันกลับมาเสียแล้ว

....และก็ไม่รู้เหมือนกัน

ว่าเธอจะมีโอกาสได้เจอขนมปังก้อนใหม่

หรือจะต้องนอนหิวตายอย่างลำพังอยู่ระหว่างทาง...

คุณได้อารัยกับบทความนี้บ้างหละ??  บอกกันที